OS ROEDORES DO VALEIRO

Desacougo emocional, dúbidas que non deberían nen ser ,nen estar, ne tan sequera presentarse así de súpeto no esceario dos meus miolos. Ben, unha noite, un soño, unha mañá, sego a soñar, unha tarde, sego coa testa nas nubes; penso e volvo a pensar e non me aclaro, agora sei que teño unha dúbida, unha dúbida estúpida e fora de lugar. Duas, hai duas, duas mulleres, totalmente antagónicas, pero cando digo totalmente abarco todo o significado da verba; pois iso, unha sería a esposa perfecta, sempre atenta a tódolos detalles, quedando ben con todo o mundo, sempre boa cara, sempre disposta a comer os domingos na casa de mamá. Sería unha muller a que poder querer durante moitos anos, a nai dos teus fillos, sempre tan limpos, sempre tan ben vestidiños; a mellor compaña nunha cea en casa de algún amigo, alguén a quen levarlle o almorzo á cama cunha rosa vermella e que sonrindo xogaría coas suas pestanas e sabrías que o ceo esta nese cuarto. A outra, pois a outra sería unha noiva coa que deixarte perder, quen te faría perde-la cachola, a muller que sabes que mentras te quera te vai adorar, a compañeira de viaxe, as noites o frío baixo unha manta, as mañáns en cama, as duchas xuntos, as ceas íntimas, os paseos polo monte, as copas de noite, as resacas no sofá; non medir o tempo senón viví-lo momento, os dulces compartidos xogando a ser os actores das películas, as fotos colgadas da parede, o espertar coa súa guedella no teu peito, o primeiro bico do día, a primeira caricia, cáseque o primeiro amor en revival.
Pois ben sego soñando e non pretendo espertar por agora, as dúas estás ahí, e polo de agora non me fan moito caso, así que eu ó meu, os soños que inda que pracenteiros soños son. Vou contruíndo catelos no aire, dous castelos, cadanseu coa súa princesa, e o verán vai rematando mentres vou aireando o smoking que pasado mañá é fin de ano. Deica.