OS ROEDORES DO VALEIRO

   Pouco tempo despois da decisión mais importante que tomei nos derradeiros tempos sinto que me trabuquei, a cousa non era sinxela tratábese de escoller entre duas mulleres e tanto tempo pra decidirme vaime deixar sen ningunha. poido maís o cerebro que o corazón, ningún dos camiños semellaba doado e non era plan botar unha moeda o aire pra escoller. Agora síntome derrotado porque ambalas dúas están maís lonxe que antes, e as bágoas parecen agolparse todas preparadas pra sair en tromba dos meus ollos valeiros de sentimento, non teño gañas de chamar por teléfono, non teño gañas de baixar o bar só como soía facer, estou horfo de amor e valeiro de ambición.

   Sorpréndome mirando pra algunha delas polas noites, sen  saber que dicir, sen poder falar, testigo da miña derrota sen sabor algún. Perdín o sorriso nalgunha cadeira bebendo da miña copa amarga e delatora, busco tranquilidade nos meus petos e recordo centos de noites sen sentir, adormecido polas drogas sen angustia nin door. Abrazo a miña almofada con furia devecendo por trocala por unha cara, un corpo, un soriso, por entregarme sen condicións, quedo durmido soñando con outra cama, cunha cabeleira na miña meixela, cuns centos de metros de pedras e mar.

   O golpe foi duro e non estou en condicións de asimilar tan pronto unha derrota, non me quedan forzas pra loitar por algo que non teño claro, e cada unha delas xa elixiu outro que lle faga sentir. Rumio as decepcións fumando cen cigarros, sen mesura e en silencio, velo a miña defunta alegria tras barras e fumes, calo o falado pra non volvelo a escoitar. Cecais volva a mudar de sitio, cecais busque outro pobo, outras caras, outras noites, que sendo as mesmas me permitan sair da miña melancolía. Camiño só polas noites cara ningures, non choro por que non sei pero teño mil bágoas que botar, non sei bailar, non sei rir, non sei que dicir en cada momento, e fuxo dos lugares incómodos onde sei que vo ver algo que non me gusta, sempre fuxindo, sempre desaparecendo sen facer ruido. Toda a sembra perdida por non sabel botar, todos os soños esnaquizados en espellos onde non me quero mirar, todo o sentimento gardado afundido entre as tripas e mal dixerido, sei que esto me vai facer dano, pero nunca supen facer borrón.