OS ROEDORES DO VALEIRO

   Pouco tempo despois da decisión mais importante que tomei nos derradeiros tempos sinto que me trabuquei, a cousa non era sinxela tratábese de escoller entre duas mulleres e tanto tempo pra decidirme vaime deixar sen ningunha. poido maís o cerebro que o corazón, ningún dos camiños semellaba doado e non era plan botar unha moeda o aire pra escoller. Agora síntome derrotado porque ambalas dúas están maís lonxe que antes, e as bágoas parecen agolparse todas preparadas pra sair en tromba dos meus ollos valeiros de sentimento, non teño gañas de chamar por teléfono, non teño gañas de baixar o bar só como soía facer, estou horfo de amor e valeiro de ambición.

   Sorpréndome mirando pra algunha delas polas noites, sen  saber que dicir, sen poder falar, testigo da miña derrota sen sabor algún. Perdín o sorriso nalgunha cadeira bebendo da miña copa amarga e delatora, busco tranquilidade nos meus petos e recordo centos de noites sen sentir, adormecido polas drogas sen angustia nin door. Abrazo a miña almofada con furia devecendo por trocala por unha cara, un corpo, un soriso, por entregarme sen condicións, quedo durmido soñando con outra cama, cunha cabeleira na miña meixela, cuns centos de metros de pedras e mar.

   O golpe foi duro e non estou en condicións de asimilar tan pronto unha derrota, non me quedan forzas pra loitar por algo que non teño claro, e cada unha delas xa elixiu outro que lle faga sentir. Rumio as decepcións fumando cen cigarros, sen mesura e en silencio, velo a miña defunta alegria tras barras e fumes, calo o falado pra non volvelo a escoitar. Cecais volva a mudar de sitio, cecais busque outro pobo, outras caras, outras noites, que sendo as mesmas me permitan sair da miña melancolía. Camiño só polas noites cara ningures, non choro por que non sei pero teño mil bágoas que botar, non sei bailar, non sei rir, non sei que dicir en cada momento, e fuxo dos lugares incómodos onde sei que vo ver algo que non me gusta, sempre fuxindo, sempre desaparecendo sen facer ruido. Toda a sembra perdida por non sabel botar, todos os soños esnaquizados en espellos onde non me quero mirar, todo o sentimento gardado afundido entre as tripas e mal dixerido, sei que esto me vai facer dano, pero nunca supen facer borrón.

- Non sabes o aburrido que é estar soa, cada día, cear soa, mirar a tele baixo unha manta quedándote durmida do aburrimento-. Dicía ela baixando os ollos esquivando a mirada.

- Si, debe ser duro-. Dixo él mordéndose a língua por non dicirlle que el a coidaria noite tras noite e aguantándose as gañas de abrazala ou acariciarlle a cara.

- Non sabes o que é non ter quen te coide cando estás enferma, quen te mime cando estás cansa, non ter con quen compartir unha cea, unhas palabras, a manta e o sofá, alguén con quen....., con quen mirar como chove na rúa tra-la fiestra.

- Eu hai días nos que tamén boto de menos alguén  con quen falar, botar unhas risas, alguén que me alonxe desta soidade que me atrapa por momentos.

- Somos uns febles, non sabemos disfruta-la vida, hai que mirar pra diante, xa atoparemos quen nos entenda, ou alguén con quen compartir os tempos futuros-. Dicía ela dibuxando un soriso con forza pero sen gañas.

- Si, debemos afacernos a estar sós, polo menos non pensar nelo e disfrutar dos momentos de compaña con amigos-. Dixo él sen sentilo, desexando collela da man e darlle un bico nas meixelas, e levantando a vista pra mirala os ollos cuha mirada que sabía valeira.

- Veña, brindemos por os tempos mellores que virán.

- Por eles, porque encontres un home que te quera e te faga felíz!.

- E ti tamén que atopes a alguén.

   E a noite continuou, coma tantas outras, perdida no pasado, e os días seguiron o seu curso tan fríos come antes, tan valeiros coma outros, eles seguén a buscar a esa persoa que os comprenda e lles de o cariño que necesitan. O tempo non curou as feridas da soidade, nin as películas románticas cada un baixo súa manta, cada un soñando con rostros tralo cristal frío e humido tralo que non chove nin hai ninguén.

   Unha noite destas sentados nunhas escaleiras, pasando frío e falando das nosas vidas, estaba cunha amiga nunha rúa húmida e escura de muros de pedra vella e xélidos.

- Entón por qué non vas cos teus amigos e segues de marcha?

- Por que non me apetece e ademaís góstame falar contigo.

- Parece que che pesan os anos e non aguantas moito de troula!

- Pois é que a min a estas horas non me chama moito meterme nun sitio onde a música non che deixe falar.

- E por iso vas pra casa, non?

- Eu non teño sono, pero se ninguén me acompaña a outro sitio terei que ir pra casa

- Eu teño frío e estou cansa, porque si non iría encantada contigo

-Pois se que res subo a túa casa e seguimos a falar

-Non, que despois xa sei o que pasa

- Nada muller, só era por non pasar frío

- E ademaís a ti non che gustaba unha tipa

-Si, xa sabes quen é, a min gostánme morenas-. Ela era rubia, pero de sempre.

-Entón que fas aquí conmigo?

-Ela estaba con outro e eu só estou a falar contigo, non fago nada malo.

-Malo eres ti, pretendes subir a miña casa, disme que che gusta outra, non me chamas nunca, e non me invitas a cear na túa casa como a outras-. Dicía mentres eu lle tocaba o cabelo loiro.

-Raiña, nos somos amigos e góstame falar destes temas contigo, pero eu nunca te engañei prometendo cusas que non podía cumprir.

-Pero aproveitaste que estou soa, deixoume o noivo, e fai tanto frío. Pero non quero durmir contigo, chámame mañán e falamos, vale?.

-Mañán poida que me invite algunha morena a comer, e eu ante as miñas debilidades vólvome feble.

-Pois chámame un día de estes e tomamos algo.

-Pois voume durmir, só e sen soño, sen gañas e sen conversa. Boas noites!, durme ben.

-Non te enfades...

-Se eu non estou enfadado, pero teño frío e inda teño que andar uns pasiños ata chegar a casa. Deica raiña!.

-Chamame!

   E a noite foi moi fría, e o día seguinte non houbo comida con ningunha morena, e tras uns cantos s.m.s. a tarde unha morena estaba coas amigas e a outra, pois a outra estaba pero despois xa non estaba, mentres me perdín nos seus ollos oscuros e profundos coma unha moite sen estrelas na cima de un monte mais aló de onde nunca chaguei.