OS ROEDORES DO VALEIRO

-¿Qué festexamos?

-Que meu noivo deixoume!

-Non é para tanto muller, algún día tería que pasar.

-¿Como dis?

-Non me malinterpretes, só quería dicir que esas cousas pasan. Nada é eterno e menos o amor

-A ti o romanticismo dache alerxia, non?

-So trato de ser realista, non me gosta facerme moitas ilusións para non decepcionarme.

-Pero hai veces que tes que arriscar para conseguires o que queres, e a ti gostache o risco.

-Si, pero o risco medido. Non me gosta saltar ó vacío sen rede.

-E logo dis que non che gosta a xente calculadora, ti es así, non das puntada sen fío.

-O que non me gosta é correr riscos innecesarios, pero eu non planifico o meu futuro.

-E que mais ten. O que che quero dicir é que cada vez te asemellas á xente que non te gostaba.

-Non sei, a vida faite cambiar, inda que parece que sempre rematamos cometendo os mesmos erros.

-E os homes mais que as mulleres.

-¿E ti o querías moito?

-Mira que es cabrón.

-¿Non volveches chamalo?

-Non me estrana que esteas sen noiva, eres un tocacollóns.

-Mira que te pos guapa cando queres!

-¿Ti xa o sabías verdade?. Que feo te pos cando queres rir. Mal bicho.

-Muller, que importancia ten que xa o soubera. Eu so trato de quitarlle ferro ó asunto.

-Pero sego pensando que eres un cabronazo.

-E eu que deberías cortarte o pelo.

-El odiábate. Non te podía mirar diante.

-Otro maís de tantos. A min sempre me pareceu algo quedo, como se lle faltase un pouco.

-A ti é doado notarcho, non sabes disimular.

-Non merece a pena, o mellor é ser transparente, se algo non che gosta non hai porque por boa cara

-Convídame a un ron.

-Só se me contas como o chamabas na cama.

-Vaite a merda!.Jajaja

-Con cola non churri?

-Pois eu sego sen entender como te pode gostar.

-Pois porque si, non hai que darlle maís voltas, digo eu.

-E que non pegades nada, semellades compretamente diferentes.

-Non o sei, tampoco a coñezo coma para sabelo, pero penso que non somos tan diferentes.

-Fíxate como veste, se non vai co teu estilo, e ese pelo que lle cae, semella unha xitana.

-(sorrindo)Encántame ese pelo, e góstame moito o flamenco e as xitanadas.-E arráncome a cantar un tema dos chunguitos-.

-Nada, que contigo non hai maneira. Xa caeras da burra se algún día consegues algo con ela.

-Pode ser, iso nunca se sabe, pero non me mates a ilusión, que é o único que teño.

-Pero mira que pantalón, que falta de estilo. Se nen sequera sabe prepararse, esa cintura caida, esa camisa. Se polo menos levara tacóns.

-Eche tan compricado comprender que haxa alguén que non teña os teus mesmos gustos?. A min se me gusta alguén é por ser coma é, sobor de todo por ter unha identidade propia, iso é o primeiro que me chama a atención.

-Debe ser, porque do resto anda pola media, ou mais abaixo depende do día.

-Pois a min físicamente atraeme, e moito, seméllame realmente fermosa.

-(risas)Pois debe ser que o amor é cego coma din, porque se non deberías preocuparte.

-Cada un é cada un, e eu dígoche o que penso, non te minto.

-Veña, non te poñas romántico agora.-(Mais risas)-. Pero recoñece que inda que che goste, non é unha tia pola que deses a volta.

-Cantas veces din a volta para mirala!. E ti ben o sabes, é algo que non podo evitar.

-E ata é desagradabel, semella antipática e borde. Nunca a vin sorindo e con cara alegre.

-O que ti digas , pero, ¿a que é fermosa?.

-(Xesto de resignación). ...........Deixote por imposibel.........

-Si, realmente fermosa!

-Remata a copa e imos a outro lado.